Με αφορμή το κατέβασμα των πανό , οφείλουμε να ομολογήσουμε
ότι ενοχλούμε πολύ. Πρώτα πρώτα η φάτσα του προέδρου. Απλή ,
αρετουσάριστη,
που έμμεσα υποδηλώνει έναν άνθρωπο που δεν εξαγόρασε τη συνδικαλιστική
του δράση με αξιώματα, αλλά αντίθετα από το συρμό παλαιότερων εποχών,
έμεινε στο σχολείο του
υπηρετώντας το λειτούργημά του.
Ενοχλεί ο λογότυπος του κινήματος. Ακούς ενιαίο και τρελαίνεσαι , αν το μόνο
που μπορείς να δεχτείς στη ζωή σου, είναι η ενός ανδρός αρχή.
Το Α (αυτοδιοικητικό) είναι ενοχλητικό γράμμα, αφού σε κάποιους θυμίζει
αριστερές ιδέες που με βδελυγμία προσπαθούν να ξορκίσουν, αφού σήμερα έχουν γίνει πλήρως
μνημονιακοί.
Και τελευταία η λέξη κίνημα. Πώς είναι δυνατόν αυτοί που θέλουν το λαό
μισοκοιμισμένο στον καναπέ να τον δεχτούν να κινείται, να συμμετέχει, να
συναποφασίζει και να συλλειτουργεί μαζί του.
ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ
Τα αυτονόητα για μας, αποτελούν << ξένες λέξεις>> για τους άλλους.
Αυγουστίνος Γρυλλάκης
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος
ΕΝΑΚ
